ازتو انتظار نداشتم دستمو رها کنی

دختری که عاشق بود

درآن سکوت شب ، در آن تاریکی ،

دختری نشسته است، که دلش از روزگار گرفته است

چیزی نمانده تا گریه کند ،

چیزی نمانده تا ناخونهایش را بر گونه اش فرو کند ، و بر خود

سیلی بزند،

چیزی نمانده داد بزند

، بغضش در گلویش سنگینی می کند

نمی تواند فرو خوردش ، نه نمی تواند.

دستهایش را روبه رویی صورتش می گیرد،

آرام و قراری ندارد.

بغضش را رها می کند.

اول آرام ،آرام و بعد تند

صدای هق،هق گریه اش ، دل سنگ را آب می کند.

فقط خدا می داند چه حالی دارد ، فقط خدا.

دلش می خواهد داد بزند،

از بی رحمی روزگار بگوید ،

از بی وفایی

از بی انصافی ، از بی کسی.

دستانش را محکم بر صورتش می زند و می گوید: گریه نکن ، نه گریه نکن

او به گریه هایت می خندد ، او به گریه هایت ، اهمیت نمی دهد

محکم،بر پاهایش می کوبدو داد می زند:نه گریه نکن او لیاقت ندارد.

ولی ، دلش داد می زند:نه این حرف را نزن

ولی دخترک آرام می گوید: ای کاش او نبود.

ولی باز دستانش را بر صورتش می زند

کسی نیست تا جلو دارش شود.

آنقدر محکم می زند که از لبانش ، جوی خون رها می شود

و این ، شدت گریه اش را بیشتر می کند.

باز می گوید: گریه نکن ، تو نباید گریه کنی ، تو نباید خودت را خوارو ذلیل کنی

نه گریه نکن ، او لیاقت ندارد، نه لیاقت ندارد.

جمله ی اخر ، را با تمام وجود فریاد می زند.

ولی باز دلش به سخن می اید :نه لیاقت دارد ، او مهربان است.

صدای تپش قلبش را می شنود و می فهمد او نیز گریه می کند.

دخترک می گوید: اگر مهربان بود تنهایت نمی گذاشت ، اگر لیاقت داشت خوردت نمی کرد ، تحقیرت نمی کرد.

دل می گوید:او همه ی کسه من است ، او همه ی چیزه من است .

دخترک با گریه داد می زند:اگر همه کست است ، اگر همه چیزت است ، چرا تنهایی؟

چرا گریانی؟ چرا نمی آید آرامت کند؟ چرا نمی آید تا از خورد شدنت جلوگیری کند؟

او تو را شکست ، او روی احساس تو پا گذاشت ، هنوز جای پایش را حس می کنم.

صدایی جز ، صدای شکستن دل نیامد، و دیگر هیچ نگفت.

دخترک باز آرام نشد ، صدای هق هقش ، سکوت شب را می شکست

و صدای ، زجه ها و ناله هایش ، از بی رحمی روزگار می گفت .

در ان شب تاریک ، کسی صدایش را نشنید .

ناگهان جسمی برق زد ،

خط قرمزی ، بر روی سنگ فرش خیابان ، به چشم می خورد

و کسی که از شدت عشق به مرز جنون رسیده بود،خودش را راحت کرد (و چه زجرآوربود مرگ او)

دیگر صدایی به گوش نمی رسید ، جز صدای وزش باد و بعد ناله ی آسمان و رگبار باران.

آسمان تنها کسی بود که به یاد او گریست.

و چه بی وفا بود یار

هم دلم برایت تنگ می شود دلم برایت تنگ شده

یه روزی عاشقش بودم

چه روزایی رو سر کردم

باهام غریبه بود اما

گذشتو عاشقش کردم

ما دوتا هم نفس بودیم

قسم به قطره اشکامون

اما قسمت نشد باشیم

 حالا

خالیه دستامون

منم عاشق ترین بودم

تو چشماش عشقو میخوندم

یه عمری ضربه ها خوردم

ولی بازم پیشش موندم

ما دوتا جفت هم بودیم

رو عشق هم قسم خوردیم

اما رفت از پیشم اینبار

منو دل هر دومون مردیم

اگر چه خالیه دسته من

هنوزم عاشقش هستم

نمیتونم برم تنها

من بدجوری دل به اون بستم

منم عشقش میاد یادم

آخه عشقو یادش دادم

دیدم جلوی چشمام رفت

چه ساده از دستش دادم

روزای عاشقشم به یادش بسوز

حسرت شبا بمونه واسه ما

اگه غصه هم نیاد سراغمون

دیگه فردا چی میمونه واسه ما

آخه فردا چی میونه واسه ما

چرا درد منو هیچکی

تو این دنیا نمیدونه

چشام اسیر چشماشه

دلم تو حسرت اونه

یه روز خوش ندیدم من

از اون روزی که اون رفته

سراغش رو نمیگیرم

دیگه هفت روز هر هفته

هنوز تو حسرت اونم

چرا رفته نمیدونم

شاید برگرده اون اما

دیگه پیشش نمیمونم

دلم از دست اون خونه

دیگه پیشم نمیمون

براش میمیرم و افسوس

که قدرم رو نمیدونه

ياد بگذشته به دل ماندو دريغ

نييست ياري كه مرا ياد كند

ديده ام خيره به ره ماند و نداد

نامه اي تا كه دل من شاد كند

                                                     خود ندانم چه خطايي كرده ام

                                                      كه زمن رشته ي الفت بگسست

                                                      در دلش جايي اگر بود مرا

                                                     پس چرا ديده ز ديدارم بست

هركجا مي نگرم بازم اوست

كه به چشمان ترم خيره شده

درد عشق ست كه با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چيره شده

                                                                  گفتم از ديده چو دورش سازم

                                                                   بي گمان زودتر از دل برود

                                                                   مرگ بايد كه مرا دريابد

                                                                  ور نه درديست كه مشكل برود

تا لبي بر لب من مي لغزد

ميكشم آه كه كاش اين او بود

كاش اين لب كه مرا ميبوسد

لب سوزنده ي آن بدخو بود

                                                                ميكشندم چو در آغوش به مهر

                                                               پرسم از خود كه چه شد آغوشش

                                                               چه شد آن آتش سوزنده كه بود

                                                               شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم كه ز دل بردارم

بار سنگين غم عشقش را

شعر خود، جلوه اي از رويش شد

با كه گويم ستم عشقش را

                                                                مادر اين شانه ز مويم بردار

                                                                سرمه را پاك كن از چشمانم

                                                                 بكن اين پيرهنم را از تن

                                                                 زندگي نيست به جز زندانم

تا دو چشمش به رخم حيران نيست

به چه كارم آيد اين زيبايي

بشكن اين آينه را اي مادر

حاصلم چيست ز خود آرايي

                                                                  در ببنديد و بگوييد كه من

                                                                 جز او از همه كس بگسستم

                                                                  كس اگر گفت چرا؟ باكم نيست

                                                                  فاش گوييد كه عشق هستم

قاصدي آمد اگر از ره دور

زود پرسيد كه پيغام از كيست

گر از او نيست بگوييد آن زن

ديرگاهي ست در اين منزل نيست

آره بازم منم همون دیوونه ی همیشگی

فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت

حاله منو اگه بخوای رنگ گلایه قالیه

جای نگاهت بدجوری تو صحنه چشمام خالیه

ابرها همه پیشه منن اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هرچی بگم جونه خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کناره آسمون

فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه

غم غریبی عزیزم سرد و شکستت نکنه

چادر شب لطیفتو از رو شبا پس نزنی

تنگ بلور آبتو یه وقت نا غافل نشکنی

اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون

منم تورو سپردمت دسته خدای مهربون

راستی دیروز بارون اومد منو خیالت خیس شدیم

رفتیم تو قلب آسمون با ابرا هم سفر شدیم

از وقتی رفتی آسمونمون پر از کبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بدتره

فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقتو واست بگم به آخره خط رسیدم

نمیدونی چقدر دلم تنگه برای دیدنت

برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم براهته؟

یه قلب تنها و کبود هلاکه یه نگاهته

من میدونم همین روزاست عشق من از یادت میره

بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره

عکسای نازنینت و با چند تا گل کنارمه یه بغضه کهنه چند روزه دائم در انتظارمه

تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم

داغه دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دله بهونه گیر

مگه نگفتم چشاتو از چشم من هیچ وقت نگیر؟

مگه نگفتم بی معرفت هیچ وقت منو تنها نزار

پس چرا رفتی و منو تنها گذاشتی

^{سادگی مرا ببخش که خویش را تو خواندم}_{برای برگشتن تو به انتظار مانده ام}

_{سادگی مرا ببخش که دلخوش از تو بوده ام}

                                                  _{تورا به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام}

_{به من نخند و گریه کن چرا که جز نیاز تو}

                                                 _{هرچه نیاز بود و هست در خانه رانده ام}

_{اگر به کوتاهی خواب خواب مرا سایه شدی}

                                                   _{به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام}

_{گلوی فریاد مرا سکوت دعوت تو بود}

                                         _{ولی من این سکوت را به قصه ها رسانده ام}

_{دوباره از صداقتم دامی برای من نساز}

                                            _{از ابتدا دست تورا در این قمار خوانده ام}

_{گناه از تو بود و من نیازمند بخششت}

                                               _{چرا که من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام}

_{گناهکار هرکه بود کیفر آن مال من است}

                                                _{به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام}

ياد آن شب كه تورا ديدم و گفت

دل من با دلت افسانه ي عشق

چشم من ديد در آن چشم سياه

نگهي تشنه و ديوانه ي عشقشش

ياد آن بوسه كه هنگام وداعش

بر لبم شعله ي حسرت افروخت

ياد آن خنده ي بيرنگ و خموش

كه سراپاي وجودم را سوخت

رفتي و در دل من ماند به جاي

عشقي آلوده به نوميدي و درد

نگهي گمشده در پرده اشك

حسرتي يخ زده در خنده ي سرد

آه اگر باز به سويم آيي

ديگر از كف ندهم آسانت

ترسم اين شعله ي سوزنده ي عشق

آخر آتش فكند بر جانت

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهي بجز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بي اميد

دروادي گناه و جنونم كشانده بود

رفتم كه داغ بوسه ي پر حسرت تو را

با اشكهاي ديده ز لب شستشو دهم

رفتم كه نا تمام بمانم در اين سرود

رفتم كه با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو مگو كه چرا رفت ننگ ما بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده ي خموشي و ظلمت چو نور صبح

بيرون فتاده بود به يكباره راز ما

رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم

در لابلاي دامن شبرنگ

زندگي رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگي

من از دو چشم روشن و گريان گريختم

از خنده هاي وحشي طوفان گريختم

از بستر وصال به  آغوشه سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گريختم

آري گريختم

غم آمده غم آمده انگشت بر در میزند!

هر ضربه او بر سینه خنجر میزند

ای دل بکش یا کشته شو غم را در اینجا ره مده

گر غم در اینجا پا نهد آتش به جان در می زند

از غم نیاموزی چرا ای دلربا رسم وفا؟

غم با همه بیگانگی هرشب به ما سر میزند!

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود  ندانم چه خطایی کردم

که زمن رشته ی الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا

پس چرا دیده ز دیارم بست

هر کجا می نگرم بازهم اوست

که به چشمان تر خیره شده

درد عشق ست که با حسرت وسوز

بر دل پر شررم چیره شده

زن بد بخت دل افسرده

ببر از یاد دمی اورا

این خطا بود که ره دادی

به دل آن عاشق بدخو را

آن کسی را که تو میجویی

کی خیال تو به سر دارد

بس کن این ناله و زاری را

بس کن! او یار دگر دارد

چشمها در ظلمت شب خیره بر راهست

جوی می نالد که آیا کیست دلدارش؟

شاخه ها نجواکنان در گوش یکدیگر

ای دریغا...در کنارش نیست دلدارش!

کوچه خاموشست و در ظلمت نمی پیچد

بانگ پای رهرویی از پشت دیواری

می خزد در آسمان خاطری غمگین

نرم نرمک ابر دود آلود پنداری

برکه میخندد فسون چشمش ای افسوس

وز کدامین لب لبانش بوسه میجوید؟

پنجه اش در حلقه ی موی که میلغزد

با که در خلوت به مستی قصه می گوید؟

تیرگی ها را به دنبال چه میکاوم

پس چرا در انتظارش باز بیدارم؟

در دل مردان کدامین مهر جاوید است؟

نه...... دگر هرگز نمی آید به دیدارم

هرگز نمی آید هرگز

چند روز پيش با دوستام رفتيم بيرون گشت ارشاد وايستاده بود ماهم تيپمون خيلي جلف بوده براي همين ترس سراپامونو گرفت با پاي لرزون از جلوشون رد شديم حواسشون نبود مارو نديدن رفتيم تو پاساژ همينجوري داشتيم دور ميزديمو ميرفتيم تو مغازه اي كه پسراشون خوشگل بودند و يه خورده اذيتشون ميكرديم وقتي از يكي از مغازه ها اومديم بيرون يه زن چادري اومد جلومون مافكر كردي گداست براي همين گفتيم مادر خدا روزيتونو جاي ديگه حواله كنه يه هو چشممون افتاد به مانتوش كه نوشته بود نيروي انتظامي بعد زنه گفت گدا خودتي و هفت جدو آبادت من گفتم:وا مردم چرا همه چيو به خودشون ميگيرن اينو كه گفتم چند تا مامور اومدن خواستن مارو ببرن كه ما كفشامونو در آورديم و خواستيم فرار كنيم چون پاشنه كفشامون ۱۰سانتي بود برا همين درآورديمو فرار كرديم هر كدوممون به يه طرف رفتيم مامورا گجيج شدن كه كدوم طرفي برن مشغول فرار كردن بوديم كه يكي از مامورا پيچيد جلوم منم با كفشم زدم تو سرشو زير پايي دادم  خلاصه ۱ساعتي مشغول فرار كردن بوديم كه ديگه خودشون خسته شدندو ولمون كردند و رفتند ما هم يه نفس عميق كشيديمو كفشامونو پامون كرديم راه افتاديم بريم خونه كه يه زانتيا افتاد دنبالمون هي بهش ميگفتيم گمشو برو پيشه ماميت ولي اون نميرفت ديگه آمپرم زد بالا يه سنگ برداشتم وتمام شيشه ي ماشينشو شيكوندم اونم با قفل فرمون از ماشين پياده شد كه منو دوستام يه جيغ بنفش زديممردم ريختن سره پسره و هي كتكش ميزدند ماهم كلي خنديديم و اومديم خونه روز خيلي باحالي بود .

تا آپ بعدي باي بايَ

امروز یکی از بدترین روزهای زندگیم بود زنگ دوم بود ما  سر زنگ زبان نشسته بودیم که دو تا مدیرها و دوتا ناظما اومدن سر کلاس از معلم خواست که بیرون بره اونم رفت  اسم نصفه از بچه های کلاس رو صدا زد که با کیف برن بیرون من و چندتا از بچه هارو نگه داشتن چندتا از بچه قبل عید رو پولا اسم  و شماره ی دوست پسراشون مینویسن لقب های بدی براشون میذاشتند بعدش اون پولهارو تو بوفه مدرسه خرج میکردند  بعد اون بوفه دار اسم بچه هارو میپرسه بعد اون پولارو تحویل مدیر میده خلاصه مدیر کیف های هممون رو میگرده و دفتر هامونو برای خط شناسی میبرن بعد گفتش شما از امروز اخراجین الان زنگ میزنیم مامان باباتون بیان دنبالتون فقط خرداد میاین امتحان میدین میرین همه زدیم زیره گریه بعد گلزاری{مدیر دبیرستان} رفت تو دفتر و ازمون بازجویی میکرد همراه با فوش نوبت منکه شد گفت اگه قرار باشه زر زیادی بزنی یا بخوای از اون کثافت ها طرفداری کنی از مدرسه بیرونت میکنم منم مجبور شدم بگم که چی شده بعد گفت گمشو برو تو اون اتاق وقتی رفتم همه بچه هایی که بازجویی شده بودند اونجا بودند تا رسیدم غش کردم آخه مامان بابای من ایران نبودن منم پیشه پسر عموم بودم پسر عموم هم از اون پسر لاشیاس اگه میومد مدرسه فکر میکردند دوست پسرمه حالا بیا و درستش کن خلاصه من حالم بهم خوردو غش کردم بعد ۲ ساعت بهوش اومدم  ودیدم یه سرم بهم وصله و بچه ها بالاسرم وایستاده بودمند ۱ساعتی بیمارستانبودم تا سرمم تموم شد رفتیم مدرسه که فهمیدیم ۲تا از دوستای صمیمیم رو واسه همیشه اخراج کردند دوباره حالم بد شد و بردن بیمارستان  ازم نوار  قلب گرفتن و بهم گفتن که سکته رو رد دادی خیلی خدا بهم رحم کرد شانس آوردم که پدر مادرم ایران نبودن وگرنه اونا درجا سکته میکردند اینم از روز نحس ما تا آپ بعدی بای